شعر: دیگر تمام شد

دیگر تمام شد
دیشب کنار دوست، قاب دلم شکست

قفل زبان گسست

: گفتم به سیل اشک، با وی چو می نشست

دیگر تمام شد
دیگر تمام نقش‌های جوانی بر آب شد

دیگر نمی توان همچون گذشته ها

چون سال‌های دور

چون روز‌های پیش

بر سبز دشت خاطر خود دفتری گشود

بر آن به دل خوشی، با خط خوش نوشت

سرمای دی گذشت، فصل بهار شد

دیگر تمام شد

دیگر تمام نقش‌های جوانی بر آب شد


شب بود و قرص ماه

تنهایی کبود
سر در میان دست، لختی چو من گریست

:وانگاه لب گشود

کین ناله‌ها چراست؟
این اشک‌ها ز چیست؟

:با گریه گفتمش

این ناله‌ها چراست؟

فریاد خشم فرو خفته سالهاست

این اشک‌ها ز چیست؟

دریای زخم خورده ز توفان زندگیست

وقتی‌که شب دمیده و خورشید مرده است

‌ وقتی‌ که غم نشسته و شادی پریده است

وقتی‌ که از صفا، در متن حرف ها، نام و نشانه نیست
امید در کجاست؟
درمان درد چیست؟

در عمق اشک ها، لختی ز شب گذشت

در زمهریر شب، آواز مرغ حق ، ناگاه در نشست

تا نیزه‌های هور
در مردم سیاهی چشم عبوس شب
با ناز در رسید
دست نسیم صبح، از کاسه شفق
بر گیسوان شب رنگ حنا کشید

با حالتی که لازمه مهر دوست بود
افراشت قد خوش

دستی ز مهر بر شانه‌ام بسود
:آنگه به خنده گفت

!لختی نگاه کن

!دیدی که شب گذشت

!پر‌های تیره شب، تار و مار شد

هرگز دگر مگو، دیگر تمام شد
بر خیز

تا خنده‌های صبح به لب‌های تیرگی
است
تا که نسیم مهر به دنبال چیره گی است
!

هرگز دگر مگودیگر تمام نقش‌های جوانی بر آب شد

بر خیز!

بر خیز! که وقت تلاش شد

شعر: عشق از راه رسید

خبرش ، خوش بدميد

خنده اش ، عطر اقاقی ها را

دردل خسته من

چون که به فرياد کشيد

ديده اش،هرم تن دريا را

بر لب تشنه من،

چون که ببخشيد نويد

بی گمان دانستم،

جستجو پايان يافت

عشق از راه رسيد

روزها، مرده به پشت چمن خاطره ها

قد برافراشت و يک بار دگر رونق يافت

لحظه ها،خسته به پيچ و خم دنيای عبوس

خنده شد يکسره و در دل و جان وسعت يافت

حالت اش، باران شد

مهربانی باريد

سينه فرياد کشيد:

جستجو پايان يافت

جان ز جايش بپريد

عشق از راه رسيد

نوامبر ۹۶

شعر: طلوع

گل چو به سبزه آرميد

حالت خنده ترا در دل من ترانه کرد

نور شفق چو بردميد

خرمن گيسوی ترا بر سر شانه / شانه کرد

نيزه تيز دست توچون که به چشم راز دار شب نشست

رنگ حنای روز رادر تن کاسه صبور کوه ها روانه کرد

نغمه بلبلان دميد

رنگ ستارگان پريد

چشم تو باز شد ز خواب و دل بيقرار من نشانه کرد

بارش رنگ و نور ها

پرده شب دريد و باز

نور حيات و زندگی

لاله داغدار راقبله شاعرانه کرد

شوق دوباره ديدنت

در تن خيس سبزه ها

گردش و چرخش آفريد

نور سفيد خنده ات

هر دل عاشقانه رامست می شبانه کرد

تا تو برآئی و نسيم

باز به مهر و دوستی

دست به زلف شب کشد

ديده بی قرار من

بهر دوباره ديدنت

پرده شب بهانه کرد

اکتبر۹۸

شعر: هر بهاری که ميرسد از راه

هر بهاری که ميرسد از راه

خبرش را نشاط باد سحر

با ترنم

به عشوه

از سر ذوق

ميرساند به گوش شاخه تر

شاخه با پلک های خواب آلود

می تکاند تن غبار آلود

از سر شوق ميشود لرزان

ميزند بوسه بر لب باران

خواب در چشم شاخه تر گردد

شوق رويش به باغ برگردد

هربهاری که ميرسد از راه

دشت رخت شکوفه ميپوشد

چشمه از شوق ميشود لبريز

اشک در چشم چشمه ميجوشد

تا بگيرد شکوفه را در بر

سر به ديوار صخره ميکوبد

در رگ زلف پر طراوت جوی

ميدود عاشقانه / ميروبد

ميسرايد / ترانه ميگويد

در بهاری که ميرسد از راه

سبز و هشيار و زنده و آگاه

با کلامی به روشنی چون آب

با نگاهی به جلوه مهتاب

با درونی چو دشت سر زنده

با صدائی چو چشمه جوشنده

دست در دست هم دهيم به مهر

همچنان باد و شاخه و باران

ريشه خويش را به ياد آريم

تا که بوده است بوده در دوران

سر کنيم اين سروده را از جان

جاودان باد خاک ما ايران

مارس ۲۰۰۴

شعر: شاپرک

در سوگ عزيزم فخری کلباسی

لب اين چشمه نور

زير اين آبی آرام بلند

گاهگاهی به دليلی که نميدانم چيست

نفس شاپرکی

عطر پر بارترين بارقه عاطفه را

در تن خسته دلان می ريزد

در چنين حال و هوائی که پر از تابش مهر است و اميد

گل رنجور دل آدميان

جلوه ها ميکند و نشو و نما ميگيرد

جمع از هستی مات قفس تنهائيش

سر برون ميزند و يکسره جان ميگيرد

آه اما افسوس

دردم تلخ ترين لحظه روز

يا دل تارترين ساعت يک نيمشبان مرموز

شاپرک / قاصد مهر

از چمن سبز زمين

تا بلندای بلند افق ناباور

بال و پر ميگيرد

و تو گوئی که جهان ميميرد

دل من از اين پس

درگذرگاه غريب دوران

هر کجا شاهدی از عاطفه را لمس کند

از تو / ای نيک ترين شاپرک زندگيم

باز نشان ميگيرد

اکتبر ۲۰۰۰